De momenten tussendoor
- Sharon Baremans
- 2 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Als fotograaf ben ik absoluut voorstander van het perfecte plaatje. Maar wat is dat perfecte plaatje nu eigenlijk?
Voor mij zit dat niet in allemaal dezelfde lachjes richting de camera, perfect gekamde haren en kinderen die keurig stil blijven staan (als dat überhaupt al lukt…).
Voor mij bestaat het perfecte plaatje uit de momenten tussendoor. Een kind dat de ruimte voelt om even te spelen in het zand, de wandeling die we maken naar een ander stukje natuur. Een kus die ontstaat zonder dat iemand ‘cheese’ zegt, een blik die je misschien zelf niet eens doorhad.
Het samenzijn waarbij iedereen heel even vergeet dat ik er überhaupt ben.
Daarom vind ik het dus ook helemaal niet erg als een gezinsshoot een klein beetje chaotisch verloopt.Sterker nog: ik reken er een beetje op. Want als iets niet te regisseren is, zijn het kinderen, en dat is helemaal oké!
Een kind dat besluit in een boom te klimmen? Top! Ouders die ineens gaan rennen, dansen of hun kind achterna moeten? Nog beter. Iemand die halverwege zegt: “Dit loopt echt totaal anders dan gepland”?
Perfect. Just let it be.
Want een fotoshoot met jouw gezin gaat niet om met z’n vieren (of vijven, of zessen) netjes naast elkaar te staan en mij jullie beste glimlach te geven.
Het gaat om verbinding. Om even niets hoeven. Om gewoon zijn.
En laten we eerlijk zijn.Als we heel kritisch naar onszelf kijken, bestaat het grootste deel van de tijd met ons gezin uit… regelen.
De ochtendrush.De avondrush.Sport, school, werk, boodschappen, playdates, verjaardagen.En ergens tussendoor probeer je dan nog “bewust te genieten”.
En precies op dat moment…ping. Daar is je telefoon weer.
Heel fijn natuurlijk, want je kunt alles vastleggen. Maar laten we eerlijk zijn: die snelle selfie op je iPhone terwijl je half in de luiertas hangt, een kind roept en iemand nét buiten beeld valt…is toch net iets anders dan beelden waarin je jezelf echt terugziet.
Zoals het was.Zoals het voelde.
Tijdens een shoot hoeft er dus eigenlijk maar één ding te gebeuren: jullie mogen er gewoon zijn.
Met alles wat daarbij hoort. De chaos, de knuffels, het gelach, het “blijf nou even staan!” en het daarna toch weer loslaten.
En geloof me, juist daar ontstaan de beelden die je later het meest raken.
Niet omdat ze perfect zijn. Maar omdat ze echt zijn.
Voelt dit alsof dit bij jullie past? Alsof jullie niet op zoek zijn naar perfectie, maar naar herinneringen die kloppen met hoe het écht voelt?
Neem dan vooral even een kijkje. En wie weet zie ik jullie binnenkort, gewoon zoals jullie zijn.
Opmerkingen