HET GOUDEN UUR NA DE BEVALLING, DE GEBOORTE VAN MORRIS

Als fotograaf refereer ik regelmatig naar het gouden uur. Wanneer ik dat doe, bedoel ik negen van de tien keer het uur voordat de zon ondergaat, wanneer het licht zacht wordt en alles een warme, gouden gloed krijgt. Er zijn eigenlijk twee momenten op een dag waarop het licht deze magische kleur heeft.

Maar vandaag bedoel ik dat gouden uur niet.

Vandaag wil ik jullie meenemen in een ander gouden uur: het uur dat plaatsvindt na een bevalling.

Ik neem jullie mee in het verhaal van Morris, waar ik dit bijzondere moment mocht vastleggen. De bevalling zelf had ik gemist; het ging razendsnel. Daarnaast was ik op dat moment nog in loondienst en wist de moeder in spe nog niet zeker of ze mij daadwerkelijk bij de bevalling wilde hebben. Maar voor het gouden uur was ik gelukkig nog op tijd.

In dit uur wordt het kindje, dat net geboren is, op de borst van de moeder gelegd. En daar blijft het.

Dit huid-op-huidcontact bevordert de hechting, stabiliseert de temperatuur en ademhaling van de baby en stimuleert de borstvoeding. Tijdens dit moment komt er oxytocine vrij, ook wel het ‘knuffelhormoon’ genoemd. In dit uur worden er zo min mogelijk medische handelingen gedaan. Het is een moment waarin je eigenlijk niets hoeft, behalve er zijn, kijken, bewonderen en genieten van dit nieuwe leven.

Oké, dat is niet helemaal waar. Tijdens dit gouden uur wordt een moeder vaak ook nog gehecht. Naar mijn mening best gemeen na alles wat er net gebeurd is. Maar dat kleine warme wezentje op je borst maakt gelukkig heel veel goed.

Hoewel ik wist dat baby Morris al geboren was, reed ik met een hartslag van ongeveer vierhonderd naar Bergen op Zoom. Het was de eerste keer dat ik zo dicht bij een bevalling zou zijn. Het was nog niet helemaal “voor het echie”, maar zo voelde het wel. Daarnaast zou ik mijn vriendin als moeder gaan zien, en dat is toch ook iets heel bijzonders en intiems.

Ik kom uit Etten-Leur en ga zelf eigenlijk altijd naar het ziekenhuis in Breda, dus Bergen op Zoom en het Bravis ziekenhuis waren voor mij onbekend terrein. Gelukkig hebben zij een moeder- en kindcentrum, dus het zou in theorie niet zo moeilijk moeten zijn om de juiste plek te vinden. Toch heb ik onderweg nog een paar keer mijn navigatie gecontroleerd, voor de zekerheid.

Eenmaal aangekomen bleek het inderdaad niet ingewikkeld. Ik vond snel iemand die mij naar de juiste kamer bracht. Alleen zei zij onderweg wel: “Oeee, te laat… het ging ineens heel snel.”Uhm… ja. Dat wist ik.

Maar ik was er.

Met licht trillende handjes stond ik in de deuropening. Inmiddels is dit alweer twee jaar geleden en zijn er details die ik me niet meer precies herinner. Juist daarom heb ik het voornemen om van elke geboorte en bruiloft een blog te schrijven. Geen idee of ik ze allemaal zal delen, maar sommige verhalen zijn te mooi om alleen voor mezelf te houden. Bij geboortes wil ik in ieder geval een blog toevoegen aan de galerij, zodat ouders ook mijn ervaring kunnen lezen en hun verhaal misschien nog net iets completer wordt.

Maar terug naar die kamer.

Ik geloof dat ik eerst mijn lieve vriendin, haar man en haar moeder feliciteerde, voordat ik een blik wierp op dit perfecte kleine kindje dat bloot op haar borst lag. We bevonden ons nog midden in dat gouden uur.

Ik pakte mijn camera en begon te fotograferen.

De manier waarop deze ouders naar hun kindje keken, vol bewondering en liefde. Kleine details van handjes en vingertjes. En uiteindelijk vond deze mini zijn weg naar de borst. Ik heb dit zelf twee keer mogen meemaken, maar ik blijf het bijzonder vinden hoe de natuur dit zo heeft geregeld. Dus baby Morris kreeg zijn eerste voeding.

Of dat moment nu bij mama of bij papa plaatsvindt – geen moedermaffia hier – het is een moment dat je wilt vastleggen. De afgelopen negen maanden heeft het lichaam van de moeder alle voedingsstoffen geleverd, en bij borstvoeding gaat dat proces gewoon nog even door, net zo lang als nodig is.

Ik maakte ook een foto van de meest trotse oma.

Daarna mocht Morris naar zijn papa, ook weer huid op huid. Het contrast tussen deze sterk getatoeëerde man en dit kleine, ongerepte babytje vond ik een prachtig beeld. Deze trotse vader nam rustig de tijd om samen te zijn met zijn Morrie, zoals hij later genoemd zal worden. Zoveel liefde in één kamer.

Niet veel later werd baby Morris gewogen, opgemeten en aangekleed. Ook die kleine momenten mocht ik vastleggen.

En toen was het tijd om te gaan.

Ik maakte nog één laatste foto. Het beeld dat voor mij precies laat zien hoeveel liefde deze twee mensen voelen voor dit kleine wezentje.

Het gouden uur na een geboorte is een moment dat maar één keer plaatsvindt. De wereld staat even stil terwijl ouders hun kindje voor het eerst echt leren kennen.

Juist die eerste momenten – de blikken, de kleine handjes, de verwondering – zijn zo waardevol om later op terug te kunnen kijken. Niet alleen voor nu, maar ook voor later, wanneer de tijd alweer een beetje verder is gegaan.

Het vastleggen van een geboorte, of van het gouden uur erna, blijft voor mij één van de meest bijzondere vormen van fotografie. Omdat het niet alleen gaat om beelden, maar om het verhaal van een nieuw begin.

Meer over geboortefotografie