Het geboorteverhaal van Juna - Een thuisbevalling waar ik net op tijd was.
De dagen voor de geboorte van Juna had ik nauw contact met haar moeder. Er waren wat zorgen rondom de bloeddruk van moeder en het was nog even onduidelijk of er mogelijk sprake zou zijn van een medische bevalling. De wens van moeder was eigenlijk om thuis in bad te bevallen, dus in overleg met het ziekenhuis en bepaalde voorwaarden, mocht ze haar bloeddruk thuis monitoren. Inmiddels waren er verschillende scenario's de revue gepasseerd en had zij mij continue op de hoogte gebracht van de verschillende updates. Iets waar ik heel blij van word als geboortefotograaf!
Wanneer je mij boekt als geboortefotograaf, sta ik vanaf week 38 namelijk on call. We spreken af dat ik na jullie telefoontje sowieso nog een uur nodig heb voordat ik in de auto kan stappen. Ik heb immers ook een gezin met twee kinderen en moet achter de schermen het nodige regelen voordat ik kan vertrekken. Des te fijner is het als ik op de hoogte word gehouden van alle ontwikkelingen. Zo kan ik zelf ook alvast wat voorbereidingen treffen en ervoor zorgen dat ik, wanneer het moment daar is, zo snel mogelijk jullie kant op kan komen.
Telefoon om 05.37
Het is donderdagavond en er is de hele dag al wat gerommel, maar echt doorzetten doet het nog niet. Ik neem contact op met mijn schoonmoeder om te vragen of ze de volgende ochtend wat eerder kan komen, mocht dat nodig zijn.
Ik ga naar bed en slaap heerlijk, totdat mijn jongste om 05.00 uur zijn knuffel kwijt is en ik even bij hem in bed kruip. Wanneer ik terugga naar mijn eigen bed, check ik nog snel mijn telefoon om te kijken of ik niets gemist heb. Nog niets. Ik zet de tv aan en dommel weer een beetje weg.
En dan, om 05.37 uur, gaat mijn telefoon. De vader belt: het is begonnen en of ik die kant op wil komen.
Ik geef aan dat ik mijn man ook meteen even zal appen, want die is op dat moment in de sportschool.
Side note: ja, mijn man gaat drie keer per week om 05.00 uur naar de sportschool. š
Ik app mijn man en schoonmoeder, kleed me aan en poets mijn tanden. Op het moment dat ik beneden kom, stapt mijn man ook binnen.
'Ga je gelijk?' vraagt hij nog.
Uhm, ja!
De vorige keer ben ik met hartkloppingen naar Breda geracet en was ik nƩt op tijd. Deze keer hoop ik dus met iets meer rust binnen te stappen. Ik denk nog: Ik pak daar wel even een bak koffie.
Little did I knowā¦ maar daar komen we nog. ;)
HOLY MOLY.. Wat is het donker!
Ik stap in de auto, het regent en het is nog donker buiten. Voordat ik wegrijd, check ik nog even of ik het daglichtlampje in mijn tas heb zitten.
Eenmaal aangekomen staat de voordeur al open. Ik kom binnen en zie dat moeder in bad zit. Aan haar geluiden hoor ik dat dit waarschijnlijk niet heel lang meer gaat duren.
De kamer is rustig. Er staat muziek op, er branden schemerlampjes en kaarsen. Precies zoals ze het voor ogen had. Voordat ik mijn camera's uit mijn tassen kan pakken, gaat de bel.
Crap. Ik heb de deur alweer dichtgedaan en de verloskundige is nog niet binnen. Ik loop snel naar de deur om haar binnen te laten. Daarna pak ik mijn camera's en schiet ik de eerste beelden. Het eerste wat door mijn hoofd gaat? Holy moly, wat is het donker. TƩ donker. OkƩ Shar, schakelen.
Zonder overleg zet ik het daglichtlampje op mijn camera. Ik wil moeder absoluut niet uit haar bubbel halen om te overleggen over mijn lichtkeuze. Dit is op dat moment even mijn beslissing.
En zodra ik de eerste beelden maak, ben ik heel blij dat ik dit gedaan heb. Ik heb scherpe beelden, zonder dat de sfeer van de ruimte verloren gaat.
De verloskundige controleert bij binnenkomst de hartslag van de baby. Verder is het een hele hands-off bevalling. Ze is vooral druk bezig met alles klaarleggen voor wanneer de baby er is, want de kraamzorg is nog niet gearriveerd. Tijdens het fotograferen voel ik me soms een beetje bezwaard over het lampje op mijn camera. Wanneer ik niet fotografeer, probeer ik het daarom zo veel mogelijk naar beneden te laten hangen.
Ik leg de samenwerking tussen vader en moeder vast, de handen die elkaar vasthouden en de emoties die tijdens de persfase loskomen.
Op een gegeven moment vraagt vader of ik even twee emmers uit de bijkeuken wil pakken. Natuurlijk doe ik dat, maar ergens in mijn hoofd denk ik ondertussen: Ik mag dit niet missen!
En alsof er nog niet genoeg gebeurt, is door mijn toedoen ook de hond, die eerder in de bijkeuken lag, in de woonkamer terechtgekomen. Oeps!
Gelukkig luistert deze dame prima en gaat ze netjes op haar kussen liggen. De commotie in de woonkamer lijkt haar weinig te doen.
Daar is ze, JUNA
Tijdens de laatste perswee is er al duidelijk een hoofdje te zien. Het kan niet lang meer duren.
Ik loop naar de andere kant van het bad, omdat ik verwacht dat er nog wel ƩƩn of twee persweeƫn nodig zijn voordat deze baby ter wereld komt. Maar bij de volgende perswee maakt dit meisje de allermooiste landing in bad. Haar moeder pakt haar liefdevol op.
De verloskundige heeft het over 'haar' en 'ze'. Ik denk nog: Dat weten we toch nog helemaal niet?
Maar na een snelle check blijkt dat deze verloskundige een heel goed voorgevoel heeft gehad. We maken kennis met Juna, geboren om 06.18 uur. Ze huilt.
En ik kan mijn eigen emoties niet langer bedwingen. De tranen lopen over mijn wangen.
Emoties liggen bij mij sowieso altijd vrij dicht aan de oppervlakte, maar dit moment raakt me ook extra door de laatste bevalling die ik heb gefotografeerd. Daar was de uitkomst heel verdrietig.
Misschien komt daardoor de opluchting op dit moment nog harder binnen. Een baby die huilt, ouders die hun kindje ontmoeten en een kamer vol liefde. Het is moeilijk om daar zelf niet door geraakt te worden.
Opluchting, liefde en trots overheersen in de kamer.
Ook Daantje, de hond, kan haar nieuwsgierigheid niet bedwingen en komt kennismaken met Juna.
En yes!! Ik heb dit shot!!
Even later komt oma met hun oudste zoontje naar beneden. Hij is volledig beduusd. Mama zit in een zwembad midden in de woonkamer, er staan allemaal mensen om haar heen en daar is ineens ook weer die vrouw met die camera. Ik kan me voorstellen dat het nogal wat is om zo beneden te komen. ;)
Inmiddels arriveert ook de kraamzorg. Nadat er geen hartslag meer wordt gedetecteerd in de navelstreng, bevalt moeder van de placenta. Daarna wordt ze samen met Juna naar de bank begeleid.
Even bijkomen
Juna ligt op de borst van haar moeder en is ontzettend rustig. Ze is kalm en lijkt nog een beetje bij te komen van haar reis naar de wereld. Er worden allerlei doeken en dekens over haar heen gelegd, want het is maar een klein meisje.
Haar grote broer komt nog even bij haar kijken voordat hij met oma meegaat. Na het hechten worden de controles uitgevoerd. Ik maak nog een heel tof beeld waarop Juna nog verbonden is met de placenta. Dit noemen ze een halve lotusbevalling. Ze is wat aan de lichte kant, maar met de juiste controles en doordat ze goed in de gaten wordt gehouden, is er geen reden om naar het ziekenhuis te gaan.
Ze mogen dus heerlijk thuisblijven. De verloskundige vertrekt en Juna gaat naar haar vader, waar ze rustig huid-op-huid kennis met hem mag maken. Ook dat moment leg ik natuurlijk vast.
Daarna geniet ik eindelijk van mijn beschuit met muisjes en een theetje.
Was het lampje storend? Inmiddels kan ik al even met moeder praten en benoem ik dat ik het zo fijn voor haar vindt dat ze de thuisbevalling heeft gehad die ze zo graag wilde. Ik check ook nog even of ze last heeft gehad van het lampje, want in alle eerlijkheid was dit in mijn hoofd wel even een ding geworden. Ze geeft aan hier helemaal geen last van te hebben gehad. (thank god!!)We kletsen nog wat na. Omdat er inmiddels een uitgeput meisje op de borst van haar moeder ligt, check ik ook even wat de wensen van de ouders zijn voor de rest van de reportage. 'Ga maar lekker naar huis, we leggen het voedingsmoment wel vast tijdens de newbornshoot.'
Ik pak mijn spullen in en vertrek met een heel dankbaar gevoel. Wat een prachtige bevalling om bij aanwezig te mogen zijn!
Eenmaal thuis laad ik direct de beelden in, maak ik een selectie en zet ik alvast een preview klaar.
En dan ontdek ik iets bijzonder, mijn eerste foto is gemaakt om 06.00 uur.
Dat betekent dat er maar 18 minuten zaten tussen mijn eerste foto en de geboorte van Juna.
Achttien minuten.
Holy moly, wat is dit toch bijzonder.
Ook een geboortefotograaf bij jouw bevalling? Denk jij na over een geboortefotograaf bij jouw bevalling? Op mijn website vind je meer informatie over geboortefotografie en hoe ik jullie kan begeleiden tijdens deze bijzondere gebeurtenis.
Voor de komende twee gezinnen hanteer ik nog een speciaal portfolio-tarief. Benieuwd of dit bij jullie past? Neem dan zeker even een kijkje op mijn website en lees de voorwaarden.
Liefs,
Sharon | Studio Femme
Opmerkingen