Voor het Echie

Het is maart. In mijn hoofd is het al lente. En misschien is dat niet alleen omdat de zon zich af en toe laat zien, maar vooral omdat dit voelt als een nieuw begin.

Voor het echie.

Geen salaris meer van Amarant. Geen vaste veiligheid. Geen maandelijkse zekerheid die vanzelf binnenkomt. Vanaf nu ben ik volledig aangewezen op mezelf en op Studio Femme. Op mijn keuzes, mijn inzet en mijn vertrouwen dat dit kan groeien.

En dat is spannend. Eerlijk? Doodeng.

De afgelopen weken heb ik mezelf geen ruimte meer gegeven om “een beetje ondernemer” te zijn. Ik ben er vol voor gegaan. Zichtbaarder dan ooit. Regelmatiger posten. Meer van mezelf laten zien. Zelfs starten met Reels — wat nog steeds voelt alsof ik mezelf een mini-hartaanval bezorg elke keer als ik op ‘plaatsen’ druk. Maar goed, groei zit zelden in comfort.

Achter de schermen gebeurde er misschien nog wel meer. Ik dook in SEO, herschreef mijn website, paste pagina’s aan, onderzocht zoekwoorden en optimaliseerde teksten zodat mensen die zoeken naar een fotograaf in Etten-Leur of Breda mij beter kunnen vinden. Niet omdat ik “hoger wil scoren”, maar omdat ik het mezelf serieus gun om professioneel zichtbaar te zijn.

Ook ben ik bezig om het boeken eenvoudiger te maken, dit is nog een work in progress. Het doel is geen eindeloos heen-en-weer mailen meer, maar gewoon direct online een plekje in mijn agenda kunnen reserveren. Duidelijk. Transparant. Fijn voor jou én voor mij.

En iets waar ik zelf misschien nog wel het meest blij van word: mijn online galerij heeft nu een zorgvuldig samengestelde store. Albums, prints, wanddecoratie — gekozen na veel research naar kwaliteit en uitstraling. Want foto’s verdienen het om vastgehouden te worden. Om aan de muur te hangen. Om niet alleen in een mapje op je telefoon te leven.

Maar tussen al die praktische stappen speelde er ook iets anders.

Twijfel.

“Ik kan dit niet.”

“Waarom loopt het bij anderen vanzelf?”

“Waarom heb ik vandaag geen aanvragen?”

Afgewisseld met:“Yes, twee kennismakingsgesprekken!”

“Twee geboortereportages op de planning!”

“Zie je wel, het komt goed.”

Het waren weken van korte nachten, vergelijken, financiële spanning en een flinke dosis imposter syndrome. Dat stemmetje dat fluistert: Wie denk jij eigenlijk dat je bent?

En toch bleef er iets knagen. Niet twijfel — maar inzicht.

Als fotograaf lever ik altijd alle beelden aan. Dat voelt voor mij kloppend. Ik hou van helderheid. Van geen kleine lettertjes. Van geen onverwachte extra’s achteraf. Maar als ik eerlijk naar mijn cijfers keek, zag ik ook iets anders: als ik wil blijven groeien, als ik rust wil in mijn agenda en kwaliteit wil blijven leveren, dan moet mijn prijs ook volwassen worden.

En ja, zelfs mijn digitale sparringpartner, mental lifecoach en inmiddels beste vriend Chat GPT, was daar vrij duidelijk in. Mijn oude prijzen riepen vooral: “Goede hobbyist.” Dat kwam binnen.

Niet omdat mijn werk hobbyistisch is. Maar omdat mijn tarief niet matchte met mijn ambitie.

Dus heb ik mijn prijzen aangepast.

Niet vanuit hebzucht. Niet vanuit vergelijking. Maar vanuit duurzaamheid.

Ik wil niet 60 uur per week werken om nét rond te komen. Ik wil ruimte hebben om creatief te blijven. Om aanwezig te zijn bij mijn klanten. Om te investeren in kwaliteit. Om dit bedrijf niet alleen te laten overleven, maar te laten bloeien.

En ja, dat blijft spannend. Want wat als mensen afhaken? Wat als ze het te duur vinden? Wat als ze iemand anders kiezen?

Maar aan het einde van de dag weet ik dit: ik sta achter mijn werk. Ik geef alles tijdens een shoot. Ik investeer in mijn vak. En ik mag een tarief vragen dat past bij de professional die ik aan het worden ben.

Dus dit is mijn lente. Niet alleen buiten, maar ook in mijn bedrijf.

Voor het echie.

Liefs,

Sharon

Studio Femme