Van twijfel naar vleugels

Al veel te lang liep ik rond met het gevoel dat het werk dat ik deed niet langer was waar ik écht blij van werd. Ik had fijne collega’s, leerde ontzettend veel en bouwde waardevolle vriendschappen op — maar diep vanbinnen wist ik het al een tijd: dit is het niet meer.

Ik reed regelmatig met buikpijn naar Breda. Mijn werktelefoon ging aan en ik voelde spanning door mijn lijf trekken. Signalen, zo duidelijk eigenlijk. Signalen waar ik achteraf gezien misschien eerder naar had mogen luisteren. Maar zoals dat bij mij gaat: niet zeuren, schouders eronder en door. Dus ik modderde nog even verder.

Totdat ik niet meer om mezelf heen kon.

Ik besloot een traject loopbaancoaching te volgen. Geen groot plan, meer een laatste poging om helderheid te krijgen. En al in het eerste gesprek kwam er iets boven wat ik al jaren voelde, maar nooit hardop had uitgesproken: ik haal geen plezier uit het werken met één specifieke doelgroep. Oeps. Dat inzicht kwam zo’n dertien jaar te laat.

Ik was vijftien toen ik mijn studiekeuze maakte. SPW, met het idee: ik ga met jongeren werken. Dat gebeurde nooit. En eerlijk is eerlijk — jongeren zijn ook gewoon niet mijn doelgroep.

Toen vroeg mijn coach naar mijn fotografie. En daar gebeurde iets. Mijn woorden gingen sneller, mijn energie veranderde. Ik vertelde met passie, met vuur, met enthousiasme. En tegelijk hoorde ik mezelf meteen afremmen. Het moet leuk blijven. Er zijn al zoveel fotografen. Misschien is het te onzeker.Smoesjes genoeg.

Maar ik kreeg een opdracht: droom. Zonder beperkingen. Wat wil je écht?

En ineens stroomde het. Reportages maken over maatschappelijke thema’s. Een eigen studio. Een expositie. Bruiloften vastleggen, misschien zelfs in het buitenland. Bij fotografie wist ik het ineens zo helder. Terwijl ik bij ‘gewoon werk’ bleef hangen bij verbinden en netwerken — de enige onderdelen waar ik altijd energie van kreeg.

Ondernemen vond ik spannend. Ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Als oudste zus, als vriendin, als moeder. In mijn hoofd stond ondernemen gelijk aan risico. Vooral financieel. Wat als het niet lukt? En omdat ik ook best een tikje dramatisch kan zijn, zag ik mezelf en mijn gezin al aankloppen bij de schuldhulpverlening.

Totdat mijn coach iets zei wat alles kantelde:“Je hebt binnen een maand weer werk.”

Ik heb een diploma. Jaren ervaring. En er zijn tekorten in de zorg. Ineens voelde de sprong minder diep.

De volgende stap was het gesprek met mijn lief. Iemand met minstens net zoveel verantwoordelijkheidsgevoel als ik. Spannend dus. Maar hij zei precies wat ik hoopte:“Als jij dit wilt, dan ga je dit doen.”

We maakten een plan. Eind van het jaar zou ik mijn ontslag indienen. Vanaf 1 maart zou ik me volledig richten op Studio Femme — mijn eigen fotografiebedrijf in Etten-Leur, vlakbij Breda.

Mijn gezin stond achter me. Mijn vader, die later ondernemer werd. Mijn zusje, die leeft als nomad. En mijn lieve mama, altijd mijn grootste cheerleader.

Op werk werd het onrustiger. In november vond er een incident plaats en voor mij was de maat vol. Na een half uur spuien tegen mijn lief zei hij:“Je belt morgen je manager.”En dat deed ik.

Het plan veranderde niet, maar ík wel. Door mijn besluit te delen met collega’s, cliënten en samenwerkingspartners voelde ik ruimte ontstaan. Energie. Zin in wat zou komen.

Er was nog een spannend moment — een bultje in mijn borst — dat gelukkig alleen bij schrik bleef. En juist in die periode kwamen de aanvragen. Een geboortereportage. Een bruiloft. Branding. Zwangerschapsfotografie.

Werkt het echt zo? Dat wanneer je ervoor openstaat, het ook naar je toe komt? Ik geloof van wel.

Nu voelt het alsof ik vleugels krijg. Ik kijk ernaar uit om te creëren, ruimte te voelen en bijzondere momenten vast te leggen als vrouwelijke fotograaf in Etten-Leur en Breda.

Met Studio Femme focus ik me op vrouwelijke kracht, lifestyle shoots en bruidsfotografie met een zachte, pure stijl. Geen geposeerde perfectie, maar echte verbinding. Liefdevolle momenten, precies zoals ze zijn.

Laat die vleugels maar komen.Ik ben er klaar voor.

Liefs,Sharon

Studio Femme